Zaman … Önemli bir kavram. Bazen hızlı geçer, bazen de yavaş…

Zaman… Harika bir öğretmen eğer farkına varırsan.

Evlenme kararı verdiğimde 27 yaşındaydım. O güne kadar yaşadıklarımı çocukluğumdan itibaren şöyle bir düşündüm. Mutuydum. Özgür bir çocukluk ve gençlik yaşamıştım. Coşkuyla dolmuştum. İçimden anneme teşekkür etmek geldi Tüm yaşadıklarım için.. Onun karşısına geçtim ve içimden geçenleri söylemeğe başladım :

-         ’’Anne ,sana çok teşekkür ederim.’’ Dedim önce.

Merakla bana baktı ve sordu;

-         Ne için?

-         Bu güne kadar tüm yaşadıklarım için.

-         Ne gibi ?

-         Ben harika bir çocukluk yaşadım sayenizde. Çocukluğumun geçtiği evi biliyorsun,

      büyük ve güzel  bir bahçemiz vardı. Orada arkadaşlarımla gece yarılarına kadar birlikte oynar, eğlenirdik. Özgür büyüdüm ben. Dilediğim her şeyi yaptım. Gençlik yıllarımda da bu değişmedi. Sana uygun gelmese de saygı duydun benim seçimlerime ve her zaman güvendin bana. Destek oldun. Başarılarımla gurur duydun, yanlışlarımı hatırlattın. Sana minnettarım.

-         Bir şey değil çocuğum.

-         Sonuç olarak o kadar çok şey yaşadım ki… Hayatta, tüm güzellikleri tattığıma eminim. Anne, sayende… Bu gün, teşekkür etmek istedim sana çünkü yaşam bu, belli olmaz, kim bilir yarın öbür gün başıma bir şey gelir, bir anda hayatım sona erer o zaman sen asla üzülmemelisin. Bil ki kızın çok mutlu çünkü o yaşanabilecek her türlü güzelliği yaşadı bu dünya üzerinde.

 Annem kaygılanmıştı:

-         Kızım ağzından yel alsın. Hiç öyle şey olur mu öyle söyleme daha yaşayacağın çok güzellikler var …

-         Olsun anne olsun sen yine de bil. Ben bu dünyada yaşanacak her türlü güzel duyguyu yaşadım. Ölsem de gam yemem. Sana teşekkür ederim.

Annem şaşkın ve kaygılı bana bakarken yanından uzaklaştım

Aradan yaklaşık üç yıl geçmişti, Epidural anestezi nedeniyle uyanıktım. Bir ses duydum önce, kapı gıcırtısı gibi. Yapışkan bir jöle içinde, siyah kıvırcık saçlar, yuvarlak bir yüzde yumuk gözler… Doktor yanağıma yasladığı zaman öyle bir kokuyu ömrümde hiç duymadığımı anladım. Mis gibi derler ya, muhteşem bir kokuydu o. Bildiğim tüm parfümlerden daha güzel, baş döndürücü bir şeydi, tarifi imkansız .

Hastanedeydim. Tüm telaşlar bitmiş kucağımda sağlıklı ve minik bir bebek uyuyordu. Ona hayret ve hayranlıkla bakarken birden beynim annemle yaptığım o konuşmayı bana hatırlattı.. Sadece üç yıl kadar önce her şeyi yaşadığımı ve bildiğimi zannediyordum. Ne saçmalamıştım o zaman, böylesine muhteşem bir duygudan haberim bile yoktu. İşte o an hiç vakit kaybetmeden şükrettim tanrıya, cahilliğimi bağışladığı ve bu mucizeyi bana yaşattığı için…

Tekrar şükrediyorum ki, bizim için önümüzde bilinmeyene akan bir zaman var. Bu güne kadar tatmadığım güzellikleri çakmak çakmak gözlerinden öğrendiğim bir de kızım var.

Sevgiyle,